Gidoiak eta antzerkia

Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak
Luma berrien eleak

Erabiltzailearen balorazioa: 0 / 5

Star InactiveStar InactiveStar InactiveStar InactiveStar Inactive
 
Enkontrua

 

luma40    
argazkia:Izaskun Etxeberria    

EMAKUMEA.- Bi ezezagun.

GIZONA.- Bi pertsona?

EMAKUMEA.- Bai, hori da, bi pertsona. Emakumea eta gizona.

GIZONA.- Ziur zaude?

EMAKUMEA.- Jakina. Zu gizona zara eta ni emakumea.

GIZONA.- Ados. Zein da nire izena?

EMAKUMEA.- Ez dakit, horrek ez dauka garrantzirik.

GIZONA.- Nola ez du izango ba? Ez da gauza bera Jason edota Egisto deitzea.

EMAKUMEA.- Odiseo.

ODISEO.- Odiseo?

EMAKUMEA.- Ez duzu gustuko?

ODISEO.- Beno...

EMAKUMEA.- Orduan... Agamenon?

AGAMENON.- Hobe. Eta zurea?

EMAKUMEA.- Casandra.

AGAMENON.- Ados.

CASANDRA.- Bi ezezagunek elkar topatzen dute kalean. Gizona eta emakumea. Gizonak esaten dio emakumeari, galduta al zaude infernuan?

AGAMENON.- Noraezean zabiltza kaleetan?

CASANDRA.- Ez dakit. Ezezagunak ditut auzo hauek, aurpegiak arrotzak, itzalak izugarriak. Ez naiz hemengoa. Beldurrak jota nago.

AGAMENON.- Heldu eskutik. Itzalak farola dardaratiak dira, aurpegiak iraganeko mamu bakartiak lagun bila, berdintsuak munduko kale guztiak. Heldu eskutik.

CASANDRA.- Ez. Gizona segundo batez harritzen da emakumearen bortizkeriaz. Ez da izutzen, harritzen baizik. Bai, horrela. Sufre usaia dario aireari, gerrak bukatu dira baina nire herriko hondarrak da- ramatzat soinean.

AGAMENON.- Laguna nauzu.

CASANDRA.- Ez zaitut ezagutzen. Odola da nagusi zure eskuetan.

AGAMENON.- Enigmatikoak dira zure hitzak. Gizona emakumeari hurbiltzen zaio.

CASANDRA.- Baina emakumeak atzerantz jotzen du. Ez nazazu uki.

AGAMENON.- Laguntzeko gerturatu natzaizu.

CASANDRA.- Uniforme berdeko salbatzailea zara?

AGAMENON.- Gizon xumea.

CASANDRA.- Gizonak beti gizon, soldaduak beti soldadu.

AGAMENON.- Esku handiak, begirada galdua, tristura bihotzean. Bidaiak luzeegiak dira etxera bakarrik bueltatzeko, horregatik ekarri zintudan nirekin. Momentu bat,  ez dut ulertzen. Horrek esan nahi du elkar ezagutzen zutela lehenagotik.

CASANDRA.- Bai eta ez. Betiko arrotzak izango dira, elkarrekin etorri diren arren. Aurrera, mesedez.

AGAMENON.- Jarraituko dut, bai. Gizonak esaten dio, hobe egongo zara hemen.

CASANDRA.- Ezer gutxi utzi zenuten lokatzen artean; hala ere, sustraien indarra boteretsuagoa da munduko beste edozer baino.

AGAMENON.- Ni zure lur berria.

CASANDRA.- Odola duzu eskuetan.

AGAMENON.- Hitz enigmatikoak darabilzu etengabe. Sorgina al zara?

CASANDRA.- Ezberdinak dira nire hizkuntzan pertzepzioak, baina bere izenaz ezagutzen ditugu gauzak: sarraskia sarraskia da, bahiketa bahiketa eta emakumea bizitza berri baten esperantza bakarra. Bortxaketa bat naiz, besterik ez. Gizonak begirada bere bota zikinetan paratzen du, lotsatuta edo.

AGAMENON.- Hemen ere, izena ematen diegu gauzei: sarraskiari demokrazia, bahiketari etorkizun hobea eta emakumeari... Gizonak pentsatzeari ekiten dio segundo batez.

CASANDRA.- Gizonak ez daki esaldia nola bukatu eta azkenean, nirea zara, esaten du.

AGAMENON.- Maite zaitut.

CASANDRA.- Saria garailearentzat beti.

AGAMENON.- Ez, ez da hori.

CASANDRA.- Nire herria?

AGAMENON.- Galdutako amets urruneko bat.

CASANDRA.- Kale hauek?

AGAMENON.- Geroaldi zoriontsua. Emakumeari lehortu zaizkio begiak.

CASANDRA.- Orain arte ez du negarrik egin eta!

AGAMENON.- Ez du egingo jada.

CASANDRA.- Ez dago esperantzarik, gertu da heriotza.

AGAMENON.- Zure hitzak ez ditut ulertzen...

CASANDRA.- Sexuaren usaia bakarrik ulertzen duzue gizonezkoek.

AGAMENON.- Nirea zara.

CASANDRA.- Euria. Bikotea bustitzen den bitartean gizonak emakumeari tinko heltzen dio eskutik.

AGAMENON.- Berandutzen ari da, gertu dut etxea.

CASANDRA.- Behartuta, engainatuta, esklabo.

AGAMENON.- Gizonak emakumea askatzen du. Bizitza hobea.

CASANDRA.- Kale zikinak.

AGAMENON.- Ederra zara.

CASANDRA.- Nire arrazakoek ez dute lekurik hemen.

AGAMENON.- Ederrena.

CASANDRA.- Emakumeari begiak gorritzen zaizkio. Ekaitza.

AGAMENON.- Ederretan ederrena.

CASANDRA.- Sasiak sutuko ditu nire herriko herentziak, odolez beteko dira auzoak. Gertu dugu heriotza.

AGAMENON.- Ez ditut zure hitzak sinesten. Erotuta al zaude?

CASANDRA.- Zoritxarra nirea. Isilunea. Goazen etxera, zure emaztea izango naiz. Gizonak barre egiten du.

AGAMENON.- Ez, gizonak ez du ba- rrerik egiten. Emaztea daukat. Zu... nire maitalea.

CASANDRA.- Ez nuen besterik espero. Gizonak emakumea eskutik heltzen du, ez, hobe besotik. Ez, ez du emakumea heltzen. Bakarrik berarekin joateko eskatzen dio.

AGAMENON.- Zatoz.

CASANDRA.- Zergatik?

AGAMENON.- Ez duzu leku hoberik topatuko. Edo bueltatu nahi al duzu zure herri suntsitura.

CASANDRA.- Isilunea. Azkenean...

AGAMENON.- Itxoin! Luzeagoa izan behar du isiluneak.

CASANDRA.- Azkenean baietz egiten du buruaz emakumeak. Eta badoaz.

AGAMENON.- Horrela alde egiten dute? Besterik gabe?

CASANDRA.- Bai.

AGAMENON.- Baina, badakite dena gaizki joango dela; heriotza bakarrik ekarriko duela erlazio honek.

CASANDRA.- Eta? Horrela gertatu izan da beti. Beste irtenbiderik ikusten al diozu?

AGAMENON.- Egia esan...

CASANDRA.- Berriz hasiko gara?

AGAMENON.- Ados. Nor zara zu?

CASANDRA.- Medea.

Xabier LoĢpez Askasibar

BABESLEAK

Laguntzaileak:

  orkli